Keuzes en spijt: als ik dit had geweten…. had ik het echt nooit gedaan!

Kiezen, keuzes maken, ja zeggen tegen het één, nee zeggen tegen het andere. Man, wat is dat soms lastig! En jeetje, wat kun je een spijt hebben van de keuzes die je maakt. Of die je niet maakt…

Keuzes maken

Ik deel graag een persoonlijke ervaring met je. En helemaal onderaan dit inspiratie-artikel geef ik je een aantal tips die kiezen makkelijker kunnen maken. Aan jou of je het hele artikel leest, of meteen doorscrollt naar de tips…

Je moet even weten dat ik vanaf dat ik me kan heugen gigantische heimwee heb gehad. Bij vriendjes en vriendinnetjes logeren? In de vakantie naar opa en oma een paar nachtjes? Mij niet gezien! Mijn eerste week op kamers in Utrecht toen ik ging studeren (ok, nu wordt het een beetje genant…)? Na de eerste nacht ben ik alweer teruggegaan naar huis om veilig een nachtje bij mijn ouders te slapen.

En toch bedacht ik halverwege mijn 3e studiejaar dat ik naar Istanbul wilde om te studeren. Ik was gefascineerd door het land en wilde ontdekken of dat rooskleurige plaatje dat ik had door de vele vakanties, overeind zou blijven als ik er langere tijd zou wonen.

Dus ik ging mogelijkheden onderzoeken. Er bleek een universiteit te zijn waar ze in het Engels lesgeven. Mooi, dan zou de taal tenminste geen belemmering vormen. Ik stuitte ook op een mogelijkheid om met een beurs van de Turkse overheid 8 weken lang een intensieve taalcursus te volgen. Onderdak en zakgeld inbegrepen. Wat en hoe alles precies in elkaar stak, dat bleek een beetje wazig.

Ik wilde het dolgraag. En vond het tegelijkertijd doodeng. Zou ik wel? Zou ik niet?

Een jaar eerder was ik met mijn ouders en broertje in Istanbul geweest. We zaten op een boot op de Bosporus en opeens zag ik daar die universiteit opdoemen. Vanuit het niets riep ik tegen mijn ouders “Kijk, daar ga ik studeren!”. Ik zag het al helemaal voor me. Maar wat als ik heimwee zou krijgen? Als ik het niet leuk zou vinden? Als ….

Ik schoof de echte keuze voor me uit. Ik besloot om er voor te gaan áls ik de beurs kreeg om die taalcursus te volgen. Was ik niet één van de 2 gelukkigen uit Nederland dat jaar (kleine kans, dus lekker veilig dacht ik….), dan zou ik het plan laten varen en mijn studie in Nederland afmaken. Maar als ik toen had geweten, wat ik nu weet, dan had ik echt nooit op deze manier mijn keuze gemaakt!

Ik bleek één van die 2 gelukkigen… Ik had mijn voornemen inmiddels aan zoveel mensen verteld, dat ik zonder enorm gezichtsverlies niet meer terug kon krabbelen. Dus ik ging. En toen begon de nachtmerrie.

Allereerst bleek het verdomde onmogelijk om een goed gesprek in het Engels te voeren met de Turkse ambtenaar van het ministerie van onderwijs (!) die mij zou vertellen hoe alles geregeld was. Het lukte me dan ook niet om een adres van mijn logeeradres los te krijgen (veel later leerde ik dat een adres in Istanbul niet heel nuttig is, straten hebben wel namen, maar die worden nauwelijks gebruikt). De beste man probeerde me nog heel lief uit te leggen hoe ik er met de metro moest komen (iets met een neus van een olijf, of zo), maar die uitdaging zag ik niet zitten. Ik zou wel een taxi nemen. Als ik de naam van de dormitory, want daar zou ik verblijven, zou noemen, dan wist iedere taxichauffeur wel waar het was, zo verzekerde de ambtenaar me.

Nou, niet dus.

Na overleg met een mannetje of 6 was er één chauffeur die het aandurfde vanaf het vliegveld van Istanbul waar ik met een enorme hutkoffer me met elke seconde ongelukkiger begon te voelen. Na een tijd rondgereden te hebben en een aantal keer gestopt te zijn bij taxistandplaatsen om de weg te vragen, stopte de taxi. “Is het hier?” vroeg de chauffeur me terwijl ik uitzicht had op een gevangenis. Hoe moest ik dat nu weten?!

Helaas, de taxichauffeur had de bestemming gevonden. Hier was het.

Een stoffig terrein met een hoge muur eromheen. Bewakers bij de ingang. Een aantal blokken van een paar verdiepingen met tralies voor de ramen. Bij binnenkomst bleek niemand op mijn komst te wachten. Sterker, er was niemand bij wie ik me überhaupt kon melden. Een studente nam me gelukkig die eerste dag onder haar hoedde en wist een bed voor me te regelen.

De volgende dag kreeg ik mijn kamer toegewezen. Waar precies 4 bedden en 4 lockers in pasten en 3 tl-buizen, meer niet. Een gezamenlijke studeerruimte. Tien stopcontacten in het hele gebouw om zo’n 200 telefoons op te laden. Zes keer per week de mogelijkheid om te douchen, tussen 6 en 9 uur ‘s ochtends (en dat dus met 40 graden Celsius!) en 1 keer per 2 weken schone lakens. Voor 21 uur op het terrein aanwezig zijn en voor 22 uur binnen in je eigen blok, want dan ging de deur op slot (in combinatie met die tralies durfde ik niet na te denken wat er zou gebeuren als er brand uit zou breken). Was je er niet? Dan kreeg je een rood kruis achter je naam en bij 3 rode kruizen moest je vertrekken.

Je snapt het, niet de ideale omgeving om je op je gemak te voelen als je toch al last van heimwee hebt.

Die eerste week was echt heel zwaar. Alles kostte moeite, niks ging vanzelf, ik had geen plek om me even terug te trekken als ik me rot voelde en rot en alleen voelde ik me!

En toch had ik het voor geen goud willen missen! Want na die eerste week werd het één groot avontuur waar ik ontzettend van genoot. Jeetje, wat heb ik veel geleerd. Onvergetelijke ervaringen opgedaan. Diepe indruk maakten de talloze voorbeelden van hoe gastvrij je kunt zijn, ook als je iemand niet kent. Dierbare vriendschappen gesloten met mensen die ik nu nog met enige regelmaat opzoek. Een Turkse oma die me in haar hart sloot (en ik haar). Ik kan oprecht zeggen: ik vond er een tweede thuis.

Maar had ik geweten wat ik nu wist? Dan had ik het echt nóóit aangedurfd om dit fantastische avontuur aan te gaan. En had ik geweten wat ik nu wist? Dan had ik gigantische spijt gehad als ik het niet had gedaan.

Waarom ik je dit (iewat lange) verhaal vertel? Omdat ik je wil laten zien dat keuzes maken je ontzettend gelukkig kunnen maken, hoe moeilijk ze soms ook zijn. Onderzoekers hebben ooit aan een grote groep ouderen gevraagd waar ze het meeste spijt van hadden in hun leven. Spijt hebben van iets wat ze niet hadden gedaan werd maar liefst 4 keer vaker genoemd dan spijt hebben van iets wat ze wél hadden gedaan. Je moet dus soms gewoon durven. Durven een knoop door te hakken, een keuze te maken, in actie te komen, een weg in te slaan waarvan je de bestemming misschien nog niet kent.

Psycholoog Ap Duiksterhuis geeft in zijn boek Op naar geluk ook aan dat we bang zijn om beslissingen te nemen die tot onzekerheden leiden. “Omdat we soms gestraft worden met spijt na het maken van onze keuzes denk we, vaak onbewust, dat we maar beter voorzichtig kunnen zijn door onze plannen uit of af te stellen. Maar als het gaat om echt grote, belangrijke beslissingen – en daarmee ook om de echte, grote, langdurige spijt – is het juist de inactie die ons nekt. Actie leidt zelden tot grote spijt op de lange termijn.”

En ja, keuzes maken is lastig soms. En spannend. En eng. Maar het kan je zoveel brengen! En voorkomen dat je spijt krijgt. Daarom heb ik een aantal manieren op een rijtje gezet die je kunnen helpen te kiezen.

Tips om keuzes te maken

  • Maak twee lijstjes, één met voors en één met tegens. En geef elke voor en tegen een cijfer van 1 tot 5 om aan te geven hoeveel waarde je aan elk argument hecht. Tel de getallen van alle voors en van alle tegens op. Wat komt er onder aan de streep uit?
  • Maar, blijf niet tot in den treuren informatie verzamelen. Hoe meer je weet, hoe meer redenen er kunnen zijn om iets niet te doen. Durf ook op je gevoel af te gaan. Luister naar je intuïtie.
  • Gooi een muntje op. Kop is ‘ja’, munt is ‘nee’. En, ben je blij met de uitkomst? Je gevoel vertelt je voldoende…
  • Vraag jezelf af waar je meer spijt van gaat krijgen, van het wél doen, of het niet doen…
  • Durf onzekerheid toe te laten. Als je twijfelt, ga je de dingen namelijk van verschillende kanten bekijken. Of, zoals Nietzsche het ooit zei “Niet in zekerheid, maar juist in onzekerheid vind je mogelijkheden om verder te komen in je denken.”.
  • Zet jezelf in de schoenen van je beste vriend. Welk advies zou je jezelf geven?
  • En heb je dan eenmaal die keuze gemaakt, maar ben je bang dat je terugkrabbelt? Vertel het dan aan zoveel mogelijk mensen. Dikke kans dat je dan niet meer terug durft te krabbelen!

Ik ben heel benieuwd waar jij over twijfelt. Welke keuze jij maar voor je uit blijft schuiven. Welke keuze jij niet durft te maken. Deel je het hieronder? En heb jij nog een tip die het maken van een keuze makkelijker kan maken? Deel die dan ook in een reactie, graag zelfs!

 

2 thoughts on “Keuzes en spijt: als ik dit had geweten…. had ik het echt nooit gedaan!

  1. Het hele leven betekend keuzes maken. Of je gaat links of rechts; je drinkt of drinkt niet; je gaat op bezoek of niet; je verdiept je ergens in of doet dat juist niet. Keuzes worden gemaakt onder invloed van je referentiekader, je milieu, je vrienden, kennissen, collegae. Soms zijn keuzes maken gemakkelijk, soms ook niet. Zeker als je van je keuze sterk afhankelijk bent van anderen die hier invloed op kunnen uitvoeren. Keuzes maken is je hart volgen, soms weerhouden door anderen, wat zal hij/ zij van mijn keuze vinden. Staat (bij belangrijke keuzes) je relatie onder druk? Allemaal afwegingen die je zelf moet maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>